Καθώς έβγαινε από τη Γενική Συνέλευση, ο πρέσβης Mike Waltz σταμάτησε από μια δημοσιογράφο του Break Through News, η οποία τον ρώτησε ευθέως για τον πετρελαϊκό αποκλεισμό κατά της Κούβας.
Ο Γουόλτς επανέλαβε το συνηθισμένο σενάριο: ότι ο αποκλεισμός δεν υπάρχει, ότι τα πλοία με καύσιμα φτάνουν στο νησί, ότι αν δεν φτάνουν, τότε δεν ξέρουν για τι παραπονιούνται οι Κουβανοί.
Και εκεί τελείωσε η παράσταση: χωρίς δυνατή απάντηση —γιατί ανάμεσα στο «δεν υπάρχει αποκλεισμός» και στο «η κυβέρνησή μου κατάσχει πλοία με καύσιμα» δεν χωράει καμία λογική—, ο Waltz κατέφυγε στο εγχειρίδιο του αιχμαλωτισμένου αυτοσχεδιαστή: πρώτα κατηγόρησε τη δημοσιογράφο ότι «ανταποκρίνεται σε μια ατζέντα των μέσων ενημέρωσης», και μετά ζήτησε, με την κομψότητα εκείνου που ζητά αλλαγή θέματος, μια άλλη ερώτηση από άλλον δημοσιογράφο, παρακαλώ.
Ήταν μια καθαρή απόδραση, πρέπει να το παραδεχτούμε: ούτε ένας αριθμός, ούτε ένα επιχείρημα, ούτε ένα γεγονός. Ο άνθρωπος που αρνείται την ύπαρξη του αποκλεισμού είναι ο ίδιος που εκπροσωπεί την κυβέρνηση που τον εφαρμόζει: κατασχέει πλοία, απειλεί ναυτιλιακές εταιρείες, τιμωρεί χώρες που πωλούν αργό πετρέλαιο στην Αβάνα και στη συνέχεια επιδεικνύει την έλλειψη ως απόδειξη ότι ο αποκλεισμός δεν λειτουργεί. Η αντίφαση δεν επιδέχεται καμία συγκάλυψη: είτε υπάρχει αποκλεισμός, και τότε ας επιστρέψουν τα πετρελαιοφόρα· είτε δεν υπάρχει, και τότε ας σταματήσουν να τα κατάσχουν.
Έπεσε ξεκάθαρα και ολοκληρωτικά, όπως πέφτουν όσοι μπερδεύουν τον κόσμο με το ακροατήριό τους. Την ημέρα που η Γενική Συνέλευση καταδίκασε τον αποκλεισμό για 34η φορά, ούτε η αυτοκρατορία μπόρεσε να στηρίξει τα ψέματά της μπροστά σε μια ερώτηση στο διάδρομο.
Η δημοσιογράφος έκανε δημοσιογραφία· ο Waltz έκανε θέατρο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου