Για να μην ξεχνιόμαστε, μια ξενάγηση με τα μάτια της καρδιάς ΚΟΥΒΑ, ένα ταξίδι στο νησί που πάγωσε ο χρόνος
Σύννεφα στην Κούβα. Γενάρης. Αν και δεν είναι εποχή των τυφώνων, ένας τυφώνας πέρασε από κοντά μας. Ένας τυφώνας που χτύπησε τη Βενεζουέλα και απείλησε να χτυπήσει Κολομβία, Μεξικό και Κούβα. Αλλά απλά εδώ είναι Κούβα. Η Κούβα δεν είναι Βενεζουέλα. Εμείς είμαστε 65 και χρόνια σε πόλεμο, που ποτέ δεν κηρύχθηκε.Φράσεις που πολλοί Κουβανοί λένε όταν τους ρωτάνε για το εάν υπάρχει κίνδυνος για τη χώρα.
Και είναι αλήθεια.
Εδώ δεν βλέπεις φόβο. Ίσως ο φόβος τους έχει χαθεί μετά από τόσα χρόνια απειλών από τους Αμερικανούς. Νομίζεις ότι, με κάποιον τρόπο, έχουν λυτρωθεί από αυτό. Και είναι αλήθεια.
Εδώ δεν άλλαξε τίποτα μετά από αυτό που έγινε στη Βενεζουέλα. Η ζωή μας, η καθημερινότητα, το ίδιο. Γενικά ούτε καν το συζητάμε.Κανενός το αυτί δεν ίδρωσε εάν οι Αμερικανοί ίσως επιτεθούν στην Κούβα.Δεν μπορούσα να φανταστώ τέτοια απάθεια από τους Κουβανούς, όταν άλλοι λαοί τους τρέμουν. Και είναι αλήθεια.
Στην Κούβα, ένα πολύ μεγάλο μέρος του λαού έχει ακόμα ψηλά την ιδεολογία του. Μια ιδεολογία γαλουχημένη, αλλά και σφυρηλατημένη εδώ και πολλά χρόνια, κάτω από την αμερικανική μπότα.Αυτό δεν σπάει. Ή δεν σπάει έτσι απλά. Επειδή «γαυγίζουν» οι Αμερικανοί.Και η Κούβα δεν είναι η πρώτη φορά που δέχεται απειλές. Ζει με απειλές εδώ και 65 και χρόνια. Και είναι αλήθεια.
Στην Κούβα, ακόμα και αυτοί που είναι ιδεολογικά αντίθετοι, αλλά όχι πατριδοκάπηλοι, ουδέτεροι ή αδιάφοροι, έχουν υψηλό το αίσθημα της Πατρίδας και της ανεξαρτησίας.
Και οι Κουβανοί είναι περήφανος λαός. Η Πατρίδα μετράει για αυτούς. Αυτοί θα πολεμήσουν μαζί με όσους τους χωρίζει μόνο η ιδεολογία, αλλά τους ενώνει η Πατρίδα, το κοινό αίμα και πάνω απ’ όλα η ιστορία της χώρας, από τον Μαρτί μέχρι τον Φιδέλ. Και είναι αλήθεια.
Υπάρχουν και αυτοί που πουλάνε την πατρίδα τους – venta patria τους λέμε εδώ. Αυτοί με διπλή ηθική, doble moral, αλλά είναι λίγοι. Έτσι είναι η πραγματικότητα στην Κούβα σήμερα. Και εάν με ξαναρωτήσετε τι γίνεται;Θα σας πω: τίποτα. Το ίδιο κοιμηθήκαμε πριν την επέμβαση στη Βενεζουέλα, το ίδιο ξυπνήσαμε την επόμενη και κάθε ημέρα.
Εδώ δεν έχει φόβο. Όσο και να προσπαθήσω να σας το εξηγήσω, δεν θα μπορεί κάποιος που δεν είναι Κουβανός να το καταλάβει. Ίσως και για κάποιους Κουβανούς, μεγαλύτερους σε ηλικία, να τους άρεσε η ιδέα να χτυπηθούν με τους Αμερικανούς, από όσα έχουν τραβήξει από αυτούς. Ίσως είναι μια λύτρωση.
Αυτό που μας κόστισε; Οι νεκροί μας στη Βενεζουέλα. 32 άνθρωποι. Που δεν λιγοψύχησαν, δεν παραδόθηκαν. Αγωνίστηκαν και αντιστάθηκαν έως το τέλος.32 άνθρωποι, στο καθήκον που τους όρισε η πατρίδα τους και πάνω απ’ όλα η ηθική τους.
Όχι, δεν ήταν μόνο κομμουνιστές. Ίσως και κάποιοι δεν ήταν καν κομμουνιστές. Το σίγουρο είναι ότι ήταν Πατριώτες. Μας κόστισε ότι ένας κόσμος ολόκληρος, πλην ορισμένων χωρών, είναι υποταγμένος στην ανήθικη πολιτική του Προέδρου της Αμερικής.
Που για ακόμα μια φορά ο ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο καταπατήθηκαν από τον Πρόεδρο της Αμερικής και, πλην κάποιων χωρών, οι υπόλοιπες απλά το κατάπιαν.
Αυτό που θα μας κοστίσει; Το πετρέλαιο και η βοήθεια που η Βενεζουέλα μας έστελνε, στους πολύ δύσκολους καιρούς που περνάει το νησί. Αλλά θα σας πω και πάλι κάτι που λένε οι Κουβανοί:
Είμαστε ένας λαός συνηθισμένος και προσαρμοσμένος στις δυσκολίες. Μετά το 1991 ζούμε μια ζωή με πολλές ελλείψεις, αλλά ποτέ δεν λυγίσαμε.
Κάθε φορά και λίγο παραπάνω. Μια δυσκολία ακόμα. Τι διαφορά θα κάνει ακόμα μία;
Όταν ακούς έναν λαό να μιλάει έτσι, να αψηφά τη μία μετά την άλλη δυσκολία, εδώ και 65 και χρόνια, αυτό σημαίνει κάτι, έτσι δεν είναι;
Σημαίνει θέληση για ελευθερία, θέληση να ορίζουν αυτοί τη μοίρα τους και όχι κάποιος κηδεμόνας 200 μίλια μακριά τους.
Αυτό που θα μας βοηθήσει;
Το πετρέλαιο από το Μεξικό, που θα αντικαταστήσει το πετρέλαιο που μας έδινε η Βενεζουέλα.
Η βοήθεια της Ρωσίας και της Κίνας πρωτίστως (ακολούθως της Βραζιλίας), σε επίπεδο καυσίμων, τροφίμων, πρώτων υλών και πρωτίστως, εάν – ίσως το έχουν ήδη κάνει – να βάλουν να δώσουν ένα τετελεσμένο, μια κόκκινη γραμμή στους Αμερικανούς.
Αυτό που μπορείτε να κάνετε εσείς;
Μιλήστε για την Κούβα. Αγωνιστείτε για την Κούβα. Γιατί απλά μετά την Κούβα δεν θα έχει μείνει κάτι πραγματικό, αγνό, απέναντι στον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό και τους Αμερικανούς.
Η Αμερική δεν θέλει να νικήσει την Κούβα. Δεκάρα δεν δίνουν για την Κούβα. Την ιδεολογία της θέλει να νικήσει. Αυτήν πολεμάνε.
Και ελάτε. Ελάτε σωρηδόν στην Κούβα. Ελάτε σαν τουρίστες. Βοηθήστε μας.
Και το λίγο που θα αφήσετε εδώ είναι πολύτιμο για εμάς.
Το δικό σας λιθαράκι θα ενισχύσει τον δικό μας τοίχο, ενάντια σε αυτούς που μας θέλουν σκλάβους.
Σε αυτούς που θέλουν σκλάβους όλους τους λαούς. Ενισχύστε αυτόν τον λαό, που κρατάει τις δικές του Θερμοπύλες. Που κρατάει ψηλά, για όλη την ανθρωπότητα, τη σημαία της αντίστασης και της πάλης ενάντια στον φασισμό.
Και μιλήστε. Μιλήστε για το εμπάργκο και για όσους σας πουν ότι είναι φούμαρα και αερολογίες, απλά πείτε τους ότι, για ακόμα μια φορά και πλέον με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, ο Πρόεδρος της Αμερικής το επιβεβαίωσε.
Απαγόρευσε στη Βενεζουέλα να μας στείλει πετρέλαιο ή άλλη βοήθεια. Αυτό τι είναι; Φιλικό αγκάλιασμα προς την Κούβα;
Και πριν κλείσω, να σας πω: ναι, περνάμε δύσκολα, αν και ποτέ δεν ήμασταν εύκολα. Αλλά υπάρχουμε και παλεύουμε για ένα αύριο που δεν θα μας βρει σκλάβους καμίας αυτοκρατορίας.
Είμαστε δύσκολα. Διακοπές ρεύματος στην Αβάνα για 4 ώρες, σταθερά πλέον, την ημέρα, αλλά με πρόγραμμα και ενημέρωση στον κόσμο.
Πριν ήταν παραπάνω.Στην επαρχία, κάπου και 8 ώρες, ίσως και παραπάνω. Πριν ήταν και μέχρι 2 ημέρες.
Αλλά το παλεύουμε. Νέα φωτοβολταϊκά πάρκα μπαίνουν σε λειτουργία, μπαταρίες αποθήκευσης της ενέργειας ήρθαν και έρχονται στη χώρα, συντηρούμε και επισκευάζουμε τα εργοστάσια ρεύματος, αυτά τα ίδια που το εμπάργκο απαγορεύει, π.χ., στους Γάλλους να μας δώσουν ανταλλακτικά.
Υπάρχουν τρόφιμα, ακριβά αλλά υπάρχουν. Το κράτος προσάρμοσε την ισοτιμία του κουβανικού πέσο με την ισοτιμία της μαύρης αγοράς, κλείνοντας ακόμα μία τρύπα για το συνάλλαγμα που πήγαινε σε άλλα χέρια.
Κανείς δεν έχει πλέον ούτε όφελος, αλλά ούτε δικαιολογία να αλλάζει χρήματα στη μαύρη αγορά, πέρα από το παράνομο που ήταν.
Οι τράπεζες πλέον χρηματοδοτούν με συνάλλαγμα και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις μεγάλου μεγέθους, για να κάνουν τις εισαγωγές τους.
Ήρθαν καινούργια λεωφορεία και αυξάνει ο ιδιωτικός τομέας, κυρίως στην αστική μετακίνηση. Νέες επιχειρήσεις ανοίγουν από ιδιώτες.Υπάρχει αλλαγή. Αργά, αλλά υπάρχει. Είναι ορατή.Υπάρχει ελπίδα και επειδή το βλέπουν, πάνε να μας την κόψουν.
Δύσκολα, αλλά τα καταφέρνουμε. Λίγο η δουλειά, λίγο το κράτος όσο μπορεί να βοηθήσει, λίγο η οικονομική βοήθεια των Κουβανών μεταναστών στους ανθρώπους τους στην Κούβα, λίγο η εφευρετικότητα και προσαρμοστικότητα του λαού, λίγο όσοι μας βοηθάνε και ο τουρισμός, και εδώ είμαστε.
Όχι, και κλείνω με αυτό, ούτε όλα όμορφα, ούτε όλα αγγελικά πλασμένα είναι.Αλλά κανείς δεν μπορεί να πει για τους Κουβανούς ότι δεν παλεύουν για ένα καλύτερο μέλλον. Πείτε ή βρείτε μου εσείς έναν λαό που ζει με αμερικανική μπότα στο λαιμό του εδώ και 65 και χρόνια.
Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας και τη διάθεσή σας να διαβάσετε έως το τέλος το άρθρο μου.
Ευχαριστώ τον κ. Γονατά, που για ακόμα μια φορά με φιλοξενεί και μεταφέρει την ψυχή και την αλήθεια μου για την Κούβα, ακριβώς όπως τα γράφω. Με τιμά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου