Την ώρα που τα κινήματα αντίστασης στην αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό συνεχίζουν να μάχονται στο Ιράν, στο Λίβανο, στην Παλαιστίνη και στο Ιράκ, καταφέροντας καίρια πλήγματα στο ευρύτερο γεωπολιτικό σχεδιασμό των ιμπεριαλιστών, η ελληνική "αριστερά" παραμένει εγκλωβισμένη στην παιδική της αρρώστια.
Κοντόφθαλμη, μπακάλικη, ανόητα κομματική και διαποτισμένη από απίστευτη δειλία, πάσχει από το σύνδρομο "μην δώσουμε πατήματα στη δεξιά". Εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τη διεθνή σύγκρουση μέσα από στενά μικροκομματικά κιάλια, παραμένοντας μικρή και ασήμαντη για το διεθνές αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, όπως ασήμαντο είναι και το κράτος-προτεκτοράτο του σιωνισμού στο οποίο επιβιώνει.
Ενώ η στρατηγική του ιμπεριαλισμού εφαρμόζεται συντονισμένα από τη Μέση Ανατολή ως την Καραϊβική, στην Ελλάδα η "αριστερά" βρίσκεται ακόμα στην εντατική, επιβιώνοντας χάρη σε φιάλες οξυγόνου. Η εποχή που διατηρούσε επαφές με επαναστατικά ρεύματα απομακρύνεται ολοένα είναι ασυντόνιστη και ανοργάνωτη και το χειρότερο κάνει επαφή με μορφώματα που ανέχονται να είναι κομμάτια της αντίληψης του προτεκτοράτου και όχι της αντίστασης κατά της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού. Η αντίληψή της για τον παγκόσμιο αγώνα είναι υπερβολικά περιορισμένη. Κολλημένη σε παρωχημένες μορφές δράσης, αδυνατεί να αντιληφθεί ότι είναι ώρα να σπάσουμε τον αποκλεισμό τα καλούπια δράσης, να δώσουμε μάχη πρώτης γραμμής με τον ιμπεριαλισμό και να ενώσουμε τα κινήματα στην Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία και τη Μέση Ανατολή.
Το γεωπολιτικό σχέδιο της Ουάσιγκτον φάνηκε ολοκάθαρα εδώ και χρόνια αλλά τώρα εκτελείται με απίστευτη αισχρότητα και αλαζονεία και εκβιαστικότητα ακόμα προκλητικά για τους ίδιους των συμμάχους της.
Ο πόλεμος που διεξάγουν οι αποικιοκράτες από τη Λατινική Αμερική ως την Ευρώπη και την Ασία δεν είναι απλώς "πόλεμος του Τραμπ" . είναι πόλεμος του αμερικανικού κατεστημένου. Και δεν αφορά μόνο τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών στο Ιράν ή την ανατροπή του Μαδούρο στη Βενεζουέλα. Είναι πόλεμος εναντίον όλων των κινημάτων αντίστασης, με απώτερο στόχο να προετοιμαστεί το έδαφος για την πτώση του τελευταίου κάστρου στην αυλή του ιμπεριαλισμού: της Κούβας.
Αν πέσει η Κούβα, πέφτει η αριστερά. Ηθικά, αξιακά, ιδεολογικά γίνεται ακόμα πιο κοντή και ασήμαντη. Το μέγεθος της Κούβας δεν καθορίζεται από την έκτασή της ούτε από τη μικρή απόσταση που τη χωρίζει από τον εχθρό. Καθορίζεται από την αντοχή του λαού της, που δεν εγκατέλειψε ποτέ την επανάστασή του. Η πτώση της Κούβας το 2026 δεν θα είναι μόνο αποτέλεσμα ενός ναυτικού αποκλεισμού· θα είναι το αποτέλεσμα μιας αριστοτεχνικής γεωπολιτικής σκακιέρας που ξεκίνησε με τον διχασμό των δυνάμεων που αντιτίθενται στον ιμπεριαλισμό.
Όλο το επιτελείο του Τραμπ, με την καθοριστική συμβολή του Υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, εφαρμόζει από την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο το δόγμα "Διαίρει και Βασίλευε". Η επιλογή του Ρούμπιο δεν είναι τυχαία: ως γιος Κουβανών μεταναστών, αποτελεί το σύμβολο της κουβανικής διασποράς και το "πυρηνικό όπλο" του Τραμπ για να κλειδώσει τις ψήφους των Κουβανοαμερικανών στη Φλόριντα, υποσχόμενος την ανατροπή του καθεστώτος και την εγκαθίδρυση μιας "ελεύθερης Κούβας".
Η παγίδα των "δημοκρατικών δικαιωμάτων" των αστικών ελεγχόμενων από την Ουάσιγκτον καθεστώτων.
Ο Τραμπ εκμεταλλεύτηκε υποδειγματικά τις εσωτερικές εντάσεις στη Βενεζουέλα και στο Ιράν, υποκινώντας πολιτικές και οικονομικές "αλλαγές" στη Βενιζουέλα και στο Ιράν "εξεγέρσεις" με το πρόσχημα των δημοκρατικών ελευθεριών. Στην περίπτωση του Ιράν, ο απώτερος στόχος ήταν η επιστροφή στην εποχή του σιωνιστή Σάχη μέσω του εξόριστου πρίγκιπα Ρεζά Παχλαβί. Η στρατηγική αυτή πέτυχε κάτι πρωτοφανές: δίχασε την παγκόσμια αριστερά και τον προοδευτικό κόσμο. Ενώ για την Παλαιστίνη είδαμε ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης, για το Ιράν η κοινή γνώμη διχάστηκε. Πολλοί προοδευτικοί, φοβούμενοι μήπως ταυτιστούν με το "καθεστώς των μουλάδων", πήραν αποστάσεις, επιτρέποντας στον Τραμπ να προετοιμάσει την κοινή γνώμη για πόλεμο "απελευθέρωσης".. με απότερο στόχο την ανατροπή της Κούβας και ό,τι συμβολίζει.
Για δεκαετίες, η Κούβα επιβίωσε χάρη σε μια τριγωνική συμμαχία: το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, την τεχνολογική και ενεργειακή στήριξη του Ιράν και τη δική της διπλωματική αντίσταση. Με την κατάληψη των πετρελαϊκών υποδομών της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2026 και την παράλυση του Ιράν, η Αβάνα έχασε τους μοναδικούς προμηθευτές που τολμούσαν να αψηφήσουν το εμπάργκο.
Για να κατανοήσουμε το μέγεθος του πλήγματος, αρκεί να δούμε το ενεργειακό ισοζύγιο της Κούβας. Το νησί της Επανάστασης καταναλώνει καθημερινά 120.000 βαρέλια πετρελαίου. Η εγχώρια παραγωγή του είναι μόλις 38.000 βαρέλια ημερησίως αυτό που διαθέτει είναι ένα βαρύ αργό, ακατάλληλο για πολλές χρήσεις. Οπότε 82.000 βαρέλια που πρέπει να εισάγονται καθημερινά. Μέχρι πρόσφατα, το Ιράν κάλυπτε ένα κρίσιμο μέρος αυτού του κενού, στέλνοντας 4-5 μεγάλα δεξαμενόπλοια ετησίως. Κάθε φορτίο μετέφερε 2.000.000 βαρέλια, αξίας περίπου 192 εκατομμυρίων δολαρίων (με τιμές Μαρτίου 2026 στα 96$/βαρέλι). Αυτές οι αποστολές εξασφάλιζαν στην Κούβα 25-30 ημέρες πλήρους λειτουργίας ανά φορτίο. Χωρίς αυτά, η χώρα βυθίζεται στο σκοτάδι για 18-20 ώρες το 24ωρο.
Η Κίνα κατάφερε να εξαφαλίσει για τη Κούβα μια αυτόνομη πηγή ενέργειας την ηλιακή ενέργεια έφτιαξε η Κίνα μέχρι στιγμής 55 ηλιακά πάρκα που παράγουν αυτή τη στιγμή 1.200 MW ισχύος και έδωσε στη Κούβα 80 εκατ. $ ως έκτακτη βοήθεια (2026). Η επένδυση αυτή της Κίνας έχει τεράστια σημασία βοηθάει να απεξαρτηθεί από το πετρέλαιο και να αποκτήσει ενεργειακή αυτονομία και κυριαρχία.
Αξίζει να υπενθυμίσω ότι η σύγκριση των μεγεθών στήριξης που λαμβάνει η Κούβα τώρα σε σχέση με το παρελθόν αποκαλύπτει την τεράστια επιτυχία του αμερικανικού αποκλεισμού και πόσο κινδυνεύει άμεσα η Κούβα.
Την εποχή ΕΣΣΔ η Κούβα λάμβανε σε μορφή επιδοτήσεων 4,5 δισ. δολαρίων ετησίως. την εποχή Βενεζουέλας (2000-2012) πάνω από 3 δισ. δολαρίων ετησίως σε μορφή βοήθειας. την εποχή Ιράν των μουλάδων (2021-2025) λάμβανε η Κούβα οικονομική στήριξη 200-500 εκατομμυρίων ευρώ. Σήμερα, με τον πόλεμο στο Ιράν και την κατάληψη των πετρελαιοπηγών της Βενεζουέλας, η ροή αυτή έχει σχεδόν μηδενιστεί. Ο Τραμπ γνωρίζει ότι η Κούβα δεν διαθέτει τα συναλλαγματικά αποθέματα να αγοράσει πετρέλαιο στη διεθνή αγορά σε τιμές spot (πάνω από 100$ το Brent).
Το Εκτελεστικό Διάταγμα 14380 που υπέγραψε ο Τραμπ δεν είναι απλή γραφειοκρατία. Η ενεργοποίηση του "SHIP Act" επιτρέπει στις ΗΠΑ να δεσμεύουν περιουσιακά στοιχεία οποιασδήποτε ναυτιλιακής εταιρείας μεταφέρει ιρανικό πετρέλαιο. Το κόστος ασφάλισης ενός δεξαμενόπλοιου για την Κούβα έχει εκτοξευθεί κατά 400% μέσα σε δύο μήνες. Ακόμη και αν το Ιράν είχε τη θέληση να χαρίσει πετρέλαιο, κανένας πλοιοκτήτης δεν ρισκάρει την κατάσχεση ενός τανκερ αξίας 120 εκατ. δολαρίων από το αμερικανικό ναυτικό.
Ο Τραμπ γνωρίζει ότι το Ιράν είναι ο πιο ευάλωτος κρίκος στην άμεση παροχή καυσίμων. Ένα μόνο ιρανικό δεξαμενόπλοιο αξίας 192 εκατ. δολαρίων καλύπτει το έλλειμμα της Κούβας για 25 ημέρες. Υποκινώντας την "εξέγερση" στο Ιράν με το πρόσχημα των δικαιωμάτων, δίχασε την παγκόσμια αριστερά, απομονώνοντας την Τεχεράνη. Με τον ναυτικό αποκλεισμό του Ιανουαρίου 2026, οι αποστολές σταμάτησαν και η Κούβα βυθίστηκε σε blackouts 20 ωρών.
Ο Τραμπ όμως πολύ βιάζεται για τη Κούβα γιατί άραγ;; Γιατί η Κίνα έχει μεταμορφώσει την Κούβα. Από το 2025 έως τις αρχές του 2026, συνέδεσε 55 νέα ηλιακά πάρκα, ανεβάζοντας τη συμμετοχή των ανανεώσιμων πηγών στο 20% της παραγωγής. Αν η Κίνα ολοκληρώσει τα 92 πάρκα (2.000 MW) μέχρι το 2028, η Κούβα θα είναι πρακτικά άτρωτη σε πετρελαϊκούς αποκλεισμούς. Ο Τραμπ επιτίθεται τώρα στο Ιράν για να προλάβει την κινεζική ολοκλήρωση .. θέλει να γονατίσει την οικονομία σήμερα, πριν ο ήλιος την κάνει αυτόνομη αύριο.
Η Ρωσία, παρά λληλα, παρέχει το "σκληρό νόμισμα". Με το εμπόριο να αγγίζει το 1 δισ. δολάρια το 2025 και την υιοθέτηση της κάρτας MIR, η Κούβα απέκτησε πρόσβαση σε ρωσικά κεφάλαια χωρίς τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ. Ο Τραμπ στοχεύει να την απομονώσει και από αυτό το σύστημα, απειλώντας με δασμούς οποιαδήποτε τράπεζα συνεργάζεται με Μόσχα και Αβάνα.
Ο αντικειμενικός στόχος του Τραμπ είναι σαφής: η πλήρης οικονομική παράλυση ως προοίμιο στρατιωτικής εισβολής και κατάκτησης της Κούβας. Η στρατηγική του, την οποία αποκαλεί κυνικά "Friendly Takeover" (Φιλική Εξαγορά), δεν είναι τίποτα λιγότερο από εκβιασμό επιβίωσης. Με την απώλεια του ιρανικού πετρελαίου, η Κούβα χάνει τη δυνατότητα παραγωγής τροφίμων (λόγω έλλειψης καυσίμων για τα τρακτέρ) και τη λειτουργία των νοσοκομείων. Το ρεύμα διατίθεται πλέον μόνο για 4-6 ώρες την ημέρα. Η κουβανική οικονομία έχει ουσιαστικά παύσει να υφίσταται.
Η κυβέρνηση Τραμπ ποντάρει στο ότι μέχρι το καλοκαίρι του 2026, η κοινωνική έκρηξη θα είναι τέτοια που μια στρατιωτική "ανθρωπιστική" επέμβαση θα μοιάζει ως η μοναδική λύση. Ο στόχος είναι να εξαθλιωθεί ο πληθυσμός σε τέτοιο βαθμό, ώστε οποιαδήποτε στρατιωτική παρέμβαση να παρουσιαστεί ως ανθρωπιστική επιχείρηση διάσωσης.
Οι δηλώσεις του Μάρκο Ρούμπιο και του ίδιου του Τραμπ στις αρχές Μαρτίου δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας. Η φράση "πρέπει να τελειώσουμε πρώτα με αυτό (το Ιράν)" δείχνει ότι η Κούβα είναι το επόμενο ντόμινο. Η κατάκτηση της Κούβας δεν απαιτεί πλέον μια αιματηρή απόβαση τύπου "Κόλπου των Χοίρων". Απαιτεί απλώς τη διατήρηση του αποκλεισμού μέχρι το σύστημα να καταρρεύσει εκ των έσω. Χωρίς το ιρανικό πετρέλαιο, η Αβάνα δεν έχει ούτε ενέργεια, ούτε χρόνο.
Η στρατηγική γίνεται διάφανη ο Τραμπ χρησιμοποιεί τον πόλεμο στο Ιράν για να κόψει το πετρέλαιο από το Ιράν να ακυρώσει τις επενδύσεις από τη Κίνα και να μπλοκάρει το χρήμα από τη Ρωσία.
Ήδη έχει σκεφτεί το πολιτικό μέλλον για τη Κούβα . με τον Μάρκο Ρούμπιο ως "εν αναμονή Πρόεδρο" της Κούβας, ο Τραμπ προσφέρει το κεφάλι της επανάστασης στους Κουβανοαμερικανούς ψηφοφόρους της Φλόριντα. Η "ελευθερία" που υπόσχεται είναι μια Κούβα γονατισμένη από την πείνα και το σκοτάδι, έτοιμη να γίνει λεία του ιμπεριαλισμού μόλις σβήσει και η τελευταία ιρανική γεννήτρια.
Αν δεν ξυπνήσει η αριστερά σε όλο τον κόσμο σύντομα θα βρεθούμε στο τέλος μιας εποχής. Αν ο Τραμπ καταφέρει να γονατίσει την Κούβα οικονομικά, θα έχει πετύχει αυτό που δέκα Αμερικανοί πρόεδροι απέτυχαν να κάνουν. Όμως, το τίμημα θα είναι μια ανθρωπιστική καταστροφή βιβλικών διαστάσεων στην Καραϊβική. Ο πόλεμος στο Ιράν ήταν η αρχή· η Κούβα είναι το έπαθλο της νέας αμερικανικής ηγεμονίας στην περιοχή.
Είναι ώρα να σπάσουμε τον αποκλεισμό της Κούβας. Είναι ώρα να δώσουμε μάχη στην πρώτη γραμμή με τον ιμπεριαλισμό. Είναι ώρα να ενωθούν τα κινήματα στην Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία και τη Μέση Ανατολή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου