3 Μαρτίου 2018

Το καθηκοντολόγιο και οι ροζ προσδοκίες (της ευρωπαϊκής αριστεράς για την Βενεζουέλα)

του Βαγγέλη Δ. Μαρινάκη στο avantgarde 
μέρος του άρθρου: 
Η ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΟΥΣ! 
ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ, ΔΑΚΡΥΒΡΕΧΤΕΣ ΑΛΕΠΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΕΣΟΡΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Τα πράγματα είναι καθαρά: η κυβέρνηση Maduro είναι σοσιαλιστική κυβέρνηση που έχει απέναντί της την αντεπανάσταση με όλα της τα μέσα σε εσωτερικό και εξωτερικό. Ίσως δεν είναι η σοσιαλιστική κυβέρνηση που θα θέλαμε, ούτε πιστεύουμε πως το τραπέζι διαλόγου μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης έχει πολλά να προσφέρει μακροπρόθεσμα στην υπόθεση του σοσιαλισμού. Όμως δεν είμαστε στη Βενεζουέλα για να καθορίσουμε τις εξελίξεις, ούτε έχουμε την τύχη να υπάρχει Κομμουνιστική Διεθνής για να στηρίξει το όλο εγχείρημα. Εμάς μας αρκεί που υπάρχει ένα αγκάθι στη φτέρνα της ιμπεριαλιστικής μπότας με ισχυρές σοσιαλιστικές αναφορές και από τη μεριά μας το στηρίζουμε δίχως όρους και «ναι μεν, αλλά». 

Αυτή την Αριστερά έβγαλε η κοινωνική δομή και η ιστορική παρακαταθήκη της εκεί κοινωνίας, και δεν μας παίρνει να αλλάξουμε κοινωνία για να βολέψουμε τις ηθικές αρχές κάποιων. Εμείς είμαστε στο πλάι των καταπιεσμένων που δίνουν τη μάχη κόντρα στην Αυτοκρατορία και τον κοινωνικό κανιβαλισμό με τον τρόπο και τη διαμεσολάβηση που αυτοί επιθυμούν.