Ο Φιντέλ Κάστρο ουσιαστικά ολοκλήρωσε την εθνική απελευθέρωση της Κούβας καταφέρνοντας να συνενώσει τη σκέψη του Χοσέ Μαρτί με τον μαρξισμό-λενινισμό, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι δεν μπορεί να υπάρξει εθνική χωρίς κοινωνική απελευθέρωση.
Μετά 60 χρόνια Επανάστασης, βάση της εθνικής ενότητας στην Κούβα αποτελεί και η πεποίθηση ότι ο εχθρός δεν συγχωρεί. Μιλάμε για τις ΗΠΑ, την αυτοκρατορία που χτίστηκε πάνω στη γενοκτονία 100 εκατομμυρίων Ινδιάνων και από τότε συνεχίζει να πραγματοποιεί γενοκτονίες για την προώθηση των συμφερόντων της. Ο μέσος Κουβανός αντιλαμβάνεται ότι αν η Κούβα πέσει στα χέρια της, δεν θα ξαναγίνει απλά πορνείο και καζίνο των ΗΠΑ. Η τιμωρία της για αυτές τις δεκαετίες απειθαρχίας (το λιγότερο) θα είναι να την σβήσουν από το χάρτη. Η καταστροφή της θα πρέπει να είναι ανάλογη του παραδείγματος που έδωσε. Υπό αυτήν την έννοια, η συνέχιση της Επανάστασης είναι μονόδρομος, γιατί “ εδώ ισοπαλίες δεν υπάρχουν” και αυτό εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο και σήμερα το σύνθημα “Patria o Muerte” (Πατρίδα ή Θάνατος).