Την ώρα που τα κινήματα αντίστασης στην αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό συνεχίζουν να μάχονται στο Ιράν, στο Λίβανο, στην Παλαιστίνη και στο Ιράκ, καταφέροντας καίρια πλήγματα στο ευρύτερο γεωπολιτικό σχεδιασμό των ιμπεριαλιστών, η ελληνική "αριστερά" παραμένει εγκλωβισμένη στην παιδική της αρρώστια.
Κοντόφθαλμη, μπακάλικη, ανόητα κομματική και διαποτισμένη από απίστευτη δειλία, πάσχει από το σύνδρομο "μην δώσουμε πατήματα στη δεξιά". Εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται τη διεθνή σύγκρουση μέσα από στενά μικροκομματικά κιάλια, παραμένοντας μικρή και ασήμαντη για το διεθνές αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, όπως ασήμαντο είναι και το κράτος-προτεκτοράτο του σιωνισμού στο οποίο επιβιώνει.
