Έτσι εχουν τα πράγματα… Βραζιλία, Σερβία και λίγη ιστορία

 Alejandro Sanchez 

Η είδηση της νίκης του Λούλα στη Βραζιλία χαροποίησε πολλούς, οι περισσότεροι από τους οποίους επειδή πιστεύουν ειλικρινά σε αυτή την Αριστερά, και άλλοι απλώς επειδή δεν νίκησε ο Μπολσονάρο.

Ρεπορτάζ από μονοπωλιακά, «εναλλακτικά» και «ανεξάρτητα» ΜΜΕ, καθώς και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συνδέουν, θετικά ή αρνητικά, αυτή τη νίκη με τις κοινωνικές διαμαρτυρίες σε σχεδόν ολόκληρη την Ευρώπη και με το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών στη Σερβία, όπου επικράτησε μια πολιτική επιλογή με επικεφαλής νεαρούς φοιτητές.

Για ορισμένους, πρόκειται για ένα κύμα ελευθερίας και αγώνα κατά των αυταρχικών καθεστώτων, για έναν θρίαμβο της δημοκρατίας. 

Για άλλους, πρόκειται για αποσταθεροποίηση και αποδυνάμωση των πολιτικών δυνάμεων του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς. Γιατί ο Μακρόν δεν είναι δεξιός, ούτε δικτάτορας, και το ίδιο ισχύει για το PSOE και τον Πέδρο Σάντσες. 

Ωστόσο, ευθύνονται για τις περικοπές στο κοινωνικό κράτος στην Ισπανία, όσο κι αν ο πολιτικά πολύ επιδέξιος ΣάντσεW κατάφερε να φορτώσει την ευθύνη γι’ αυτές στο Vox και στο Λαϊκό Κόμμα (PP). Και μέσα σε όλα αυτά αναμειγνύεται η αντιπολίτευση  με τον τραμπισμό και τον σιωνισμό, ενώ ταυτόχρονα κάποιοι κατηγορούνται ως τραμπιστές και φιλοσιωνιστές, ανάλογα με το τι εξυπηρετεί τα συμφέροντα τρίτων ή τις προτιμήσεις των μέσων ενημέρωσης —τα οποία ελάχιστα γνωρίζουν από ιδεολογίες— του ενός ή του άλλου.

Το 1968 εκδηλώθηκε ένα ακόμη διαηπειρωτικό κύμα διαμαρτυριών, από το Μεξικό έως την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, με ενδιάμεσους σταθμούς το Παρίσι και την Τσεχοσλοβακία. Ωστόσο, εκείνες που προβλήθηκαν περισσότερο ήταν οι τελευταίες, όταν η ΕΣΣΔ αντιτάχθηκε στην παραμονή του «μεταρρυθμιστή» Αλεξάντρ Ντούμπτσεκ στη θέση του Α΄ Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας και όλα κατέληξαν, προσωρινά, στην είσοδο των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Πράγα.

Η «Παγωμένη Άνοιξη» ήταν η ονομασία με την οποία έμεινε γνωστό το γεγονός στη συνέχεια. Ο Φιντέλ, εκείνη την εποχή, εξήγησε τη θέση της Κούβας: αντίθετη στη στρατιωτική επέμβαση, αλλά με την κατανόηση ότι αντιμετωπιζόταν μια επιχείρηση κατά του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, οργανωμένη από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Ευρωπαίους συμμάχους τους.

Ο Γαλλικός Μάης θα ξεχνιόταν, όπως συνέβη και με τις διαμαρτυρίες στη Γερμανία κατά του ναζιστικού παρελθόντος. Το ίδιο θα συνέβαινε και με τους φοιτητές που εξεγέρθηκαν στο Μεξικό, σχεδόν 60 χρόνια μετά τη σφαγή του Τλατελόλκο.

Η πιο πρόσφατη παρέμβαση φοιτητών στην πολιτική ζωή της Σερβίας σημειώθηκε το 1999, όταν ένα κίνημα με την ονομασία OTPOR, ενώ οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ ήταν ακόμη νωποί στη μνήμη, βγήκε στους δρόμους απαιτώντας την παραίτηση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Ο Γιουγκοσλάβος πρόεδρος καταδικάστηκε από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο —το ίδιο που σήμερα τιμάται με το Βραβείο Ζαχάρωφ «Αντρέι Ζαχάρωφ» (ενός Ρώσου αντεπαναστάτη), επειδή κατηγόρησε τον Νετανιάχου για γενοκτονία, παρότι κανείς δεν επιχειρεί να τον συλλάβει. Και η Γιουγκοσλαβία διαμελίστηκε και φτωχοποιήθηκε ακόμη περισσότερο.

Το OTPOR μεταλλάχθηκε σε CANVAS και μετατράπηκε σε οργανισμό εξαγωγής των λεγόμενων «Έγχρωμων Επαναστάσεων». Η Λευκορωσία, η Ουκρανία, η Γεωργία, το Αζερμπαϊτζάν, η Ρωσία και άλλες χώρες βρέθηκαν στο στόχαστρο της δράσης του, είτε επρόκειτο για «δικτάτορες», όπως ο Λουκασένκο ή ο Πούτιν, είτε για πρώην συμμάχους, όπως ο Εντουάρντ Σεβαρντνάτζε, ο οποίος είχε διατελέσει υπουργός Εξωτερικών της ΕΣΣΔ και συνέβαλε στην καταστροφή της μαζί με τον Γιακόβλεφ και τον Γκορμπατσόφ. Μάλιστα, μεταξύ 2007 και 2009, αρκετά μέλη αυτής της οργάνωσης βρέθηκαν εδ΄ώ,  στην Κούβα, όπου εκπαίδευαν άτυπες και εναλλακτικές ομάδες νέων.

Στο γαλλικό ντοκιμαντέρ «Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατακτούν την Ανατολή», ένας από τους ηγέτες της οργάνωσης, ο Σρντζα Πόποβιτς, καυχιέται ότι μπορεί να στέλνει τους απεσταλμένους του στην Κούβα, επειδή οι Σέρβοι δεν χρειάζονταν βίζα για να ταξιδέψουν στο νησί.

 Μεταξύ 2009 και 2011, ένα νέο κύμα διαμαρτυριών σάρωσε ολόκληρο το Μαγκρέμπ και τη Μέση Ανατολή, από την Τυνησία έως τη Συρία, περνώντας από την Αλγερία και τη Λιβύη. Ο τελικός στόχος: η απομάκρυνση του Καντάφι και του Άσαντ από την εξουσία. Αυτό το παιχνίδι κόστισε τη θέση σε δύο συμμάχους: στον πρόεδρο της Τυνησίας και στον πρόεδρο της Αιγύπτου. 

Όταν βλέπεις τα μονοπωλιακά ΜΜΕ και πολλούς που ακολουθούν την ίδια γραμμή να επαναλαμβάνουν ότι ο Βούτσιτς είναι δεξιός και ότι οι φοιτητές αγωνίζονται κατά της διαφθοράς και υπέρ της ελευθερίας, φτάνοντας μάλιστα να χαρακτηρίζουν τον Σέρβο πρόεδρο φιλοφασίστα ή φιλοσιωνιστή, ενώ ταυτόχρονα τον κατηγορούν ότι είναι σύμμαχος του Πούτιν και υπερεθνικιστής, καταλαβαίνεις ότι δεν αντιλαμβάνονται την παγίδα της σημειολογίας και της ιδεολογίας στην οποία πέφτουν.

Αξίζει να θυμόμαστε ότι οι όροι «Αριστερά» και «Δεξιά» στην πολιτική επινοήθηκαν από το αστικό καπιταλιστικό σύστημα. Και σήμερα, ούτε όλες οι Αριστερές είναι πραγματικά αριστερές ούτε όλες οι Δεξιές είναι πραγματικά δεξιές.

Το να βάζει κανείς στο ίδιο τσουβάλι τον Τραμπ, τον Νετανιάχου, τον Όρμπαν, τη Μελόνι, τον Βούτσιτς ή τον Ρόμπερτ Φίτσο, ο οποίος δέχθηκε απόπειρα δολοφονίας επειδή αντιτάχθηκε στην επιδότηση της αποστολής όπλων στην Ουκρανία, δεν είναι πάντοτε συνεπές.