1 Ιανουαρίου 2013

Lagrimas Negras

Αυτό το υπέροχο ερωτικό τραγούδι λατίνικης ευγένειας και φωτιάς, γράφτηκε το 1929 (!)  από τον    Μiguel Matamoros , που ίδρυσε  το 1925 στο Sanτiago de Cuba το θρυλικό Trio_Matamoros.  Από τότε τραγουδιέται ασταμάτητα στην Κούβα και όχι μόνο, με μια εκπληκτική αντοχή στο χρόνο..!!!




Lagrimas negras (Miguel Matamoros / 1929)
(μετάφραση)


Aunque tu me has echado en el abandono 
aunque ya has muerto todas mis ilusiones,
en vez de maldecirte con justo encono
en mis sueños te colmo de bendiciones

Αν και με έχεις εγκαταλείψει
αν και μου έχεις διαλύσει όλες τις αυταπάτες
όταν με πόνο σε καταριέμαι
στα όνειρά μου σε γεμίζω με ευλογίες

Sufro la inmensa pena de tu extravιo
siento el dolor profundo de tu partida
y lloro sin que tu sepas que el llanto mio
tiene lαgrimas negras como mi vida. 

Υποφέρω από την απώλειά σου
αισθάνομαι βαθύ πόνο από τη φυγή σου
και κλαίω χωρίς να ξέρεις ότι ο θρήνος μου
έχει μαύρα δάκρυα όπως η ζωή μου

TU ME QUIERES DEJAR
YO NO QUIERO SUFRIR
CONTIGO ME VOY MI SANTA
AUNQUE ME CUESTE MORIR. 

ΕΣΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙΣ
ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΩ
ΜΑΖΙ ΣΟΥ "ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ"
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ  ΜΟΥ ΚΟΣΤΙΣΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ

Pensαndolo bien mi prieto
ya no me quiero morir
yo quiero seguir viviendo
yo quiero verte sufrir. 

Καθώς σκέφτομαι καλά τα περασμένα
δεν θέλω πια να πεθάνω
θέλω να συνεχίσω να ζω
θέλω να σε δω να υποφέρεις

TU ME QUIERES DEJAR
YO NO QUIERO SUFRIR
CONTIGO ME VOY MI SANTA
AUNQUE ME CUESTE MORIR.

ΕΣΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙΣ
ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΩ
ΜΑΖΙ ΣΟΥ "ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ"
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ  ΜΟΥ ΚΟΣΤΙΣΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ

Un jardinero de amor
siembra una flor y se vα,
otro viene y la cultiva
 de cuαl de los dos serα ?

Ένας κηπουρός της αγάπης
σπέρνει ένα λουλούδι και φεύγει
άλλος έρχεται μετά
ποιoς θα μείνει από τους δύο ;

TU ME QUIERES DEJAR
YO NO QUIERO SUFRIR
CONTIGO ME VOY MI SANTA
AUNQUE ME CUESTE MORIR.

ΕΣΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙΣ
ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΩ
ΜΑΖΙ ΣΟΥ "ΠΑΩ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ"
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ  ΜΟΥ ΚΟΣΤΙΣΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ  

Δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο blog  SIERRA MAESTRA  3 / 2011